Głównym powodem krytyki była niska odporność podłogi kabiny desantowej na ostrzał bronią kalibru 7,62 mm – od tego odniesiono największy procent strat wśród żołnierzy i personelu latających UH-60A. Rozwiązaniem tego problemu było zastosowanie w konstrukcji wykładzin z kevlaru. XX wieku Departament Obrony Stanów Zjednoczonych oraz przedstawiciele firmy Sikorsky rozpoczęli wspólne prace nad modernizacją bazowego płatowca UH-60A – było to spowodowane wzrostem masy własnej śmigłowca oraz spadkiem osiągów. Nowa odmiana, oznaczona jako UH-60L Black Hawk, wyparła w 1988 roku na linii produkcyjnej poprzedni wariant (dostawy rozpoczęły się w październiku 1989 roku). Pierwsze płatowce zachowały system sterowania poprzedniego modelu, jednak wkrótce zaczęto montować na nich zautomatyzowany układ sterowania AFCS (Automated Flight Computer System), będący pochodną rozwiązania zastosowanego w morskiej odmianie SH-60 Seahawk.
Mogą one przenosić dodatkowe zbiorniki paliwa (dwa o objętości 870 litrów każdy) lub uzbrojenie w postaci przeciwpancernych pocisków kierowanych AGM-114 Hellfire, przeciwlotniczych AIM-92 Stinger, zasobników z niekierowanymi pociskami rakietowymi kalibru 70 mm oraz bronią strzelecką. Dodatkowe uzbrojenie strzeleckie (w postaci wielolufowych karabinów maszynowych kalibru 7,62 mm M134 lub karabinów maszynowych kalibru 12,7 mm M2) jest montowane w bocznych oknach mechanika-strzelca pokładowego. Dostawy płatowców seryjnych rozpoczęły się w lutym 1992 roku.
- Jeden z egzemplarzy został trafiony 47 razy przez pociski broni małokalibrowej (7,62 mm) bezpiecznie powracając do bazy, inna maszyna otrzymała pięć trafień w zbiorniki paliwa – przecieki zauważono dopiero dzień później.
- W drzwiach maszyny zainstalowano karabiny maszynowe kalibru 12,7 mm o znacznie mniejszej szybkostrzelności niż Minigun, ale o większym zasięgu i mocy pocisków.
- Do końca kwietnia 2012 roku wojska ISAF utraciły siedemnaście śmigłowców rodziny UH-60 Black Hawk, minimum trzy spośród nich padło ofiarą oddziaływania przeciwnika (przede wszystkim uzbrojonego w małokalibrową broń strzelecką i granatniki RPG), dwa z nich należały do tureckich sił zbrojnych.
- Choć z powyższej informacji trudno wnioskować co było faktycznie powodem unieważnienia postępowania, to w jednym z wywiadów szef Agencji Uzbrojenia gen. bryg.
- W wersji medycznej w kabinie tej mocuje się nosze z rannymi lub chorymi.
Uporządkuj swój plecak z Helikon-Tex Insert EDC Medium
Podobnie jak w czasie działań w 1983 roku, trzonem sił amerykańskich była 82. Dywizja Powietrzno-Desantowa wyposażona w śmigłowce UH-60A Black Hawk. Poza maszynami należącymi do armii amerykańskiej, debiut bojowy „zaliczyły” specjalne MH-60G Pave Hawk należące do Sił Powietrznych. Analiza eksploatacji Black Hawków w warunkach wojennych okazała się pozytywna dla konstrukcji. Wiropłaty okazały się niezawodne i odporne na uszkodzenia. Jeden z egzemplarzy został trafiony 47 razy przez pociski broni małokalibrowej (7,62 mm) bezpiecznie powracając do bazy, inna maszyna otrzymała pięć trafień w zbiorniki paliwa – przecieki zauważono dopiero dzień później.
Instinct 3 – Prawdziwy wół roboczy ze stajni Garmina
W porównaniu do prototypów różnice ograniczyły się do zmian w kształcie wlotów powietrza do silników oraz ich wylotów Euroclear oferuje wgląd w rozliczenie niepowodzeniem z nową usługą danych (powiększenie tych ostatnich), pojedyncze okna w drzwiach pilotów oraz wiatrochronu zostały zastąpione przez podwójne, kółko tylne (wciągane w YUH-60) zostało zmienione na stałe. Dostawy pierwszego wariantu produkcyjnego, UH-60A, zakończyły się w 1989 roku, kiedy na linii produkcyjnej pojawił się nowszy model UH-60L – łącznie dla amerykańskich sił zbrojnych powstało 1465 płatowców (UH-60A oraz UH-60L plus warianty specjalne), a kolejne dla odbiorców eksportowych. W 2006 roku zostały one wyparte przez nową generację, która otrzymała oznaczenie UH-60M Black Hawk. Maszyna, która powstała na zamówienie lotnictwa Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych, jest powszechnie wykorzystywana operacyjnie przez formacje stacjonujące w kraju oraz w bazach rozsianych na całym świecie – w tym w warunkach bojowych w Afganistanie. XX wieku zakupił w Stanach Zjednoczonych pierwszą partię śmigłowców rodziny S-70/UH-60 Black Hawk. Wśród nich znalazło się 18 egzemplarzy „cywilnego” wariantu S-70 (bazującego na UH-60L), które trafiły w szeregi sił powietrznych tego państwa.
- Pokazała ostatnia powódż ciężkich śmigłowców transportowych.
- Ostatnio armia amerykańska modernizuje śmigłowce UH-60Q do standardu HH-60L, ale szczegóły techniczne i charakter zmian nie jest jeszcze dokładnie znany.
- Prezentacja egzemplarza prototypowego miała miejsce w Mielcu w marcu 2010 roku, został on przewieziony do Stanów Zjednoczonych, gdzie przechodził badania w locie.
- Na jej podstawie Sikorsky opracował wariant eksportowy, który oznaczył S-70i (od “international”, czyli “międzynarodowy”) i dodał dla celów marketingowych bardzo popularną nazwę Black Hawk.
- Dywizja Powietrzno-Desantowa wyposażona w śmigłowce UH-60A Black Hawk.
S-70 Black Hawk – PZL Mielec
Ich głównym zadaniem jest realizacja zadań ratownictwa morskiego SAR na wodach okalających wyspę. W trakcie intensywnej służby utracono przynajmniej jeden egzemplarz. W lutym 2010 roku doszło do parafowania kontraktu z koncernem Eurocopter na mocy którego władze Tajwanu zakupiły trzy (z opcją na siedemnaście) średnie śmigłowce EC225 Cougar – mają one wyprzeć najbardziej wyeksploatowane Black Hawki. Ze względu na protesty Dane które napędzają trasę cen ropy są ledwo wiarygodne Chin, które nie dopuszczają do zakupów broni przez wyspiarskiego sąsiada, trudno wskazać czy opcja zostanie wykorzystana. W każdym bądź razie nie będą to ostatnie UH-60/S-70 na wyspie, w 2010 roku doszło do podpisania kontraktu na zakup dla armii Tajwanu 60 egzemplarzy UH-60M Black Hawk. Maszyny zastąpią dotychczas eksploatowane przez tą formację UH-1H Huey.
_strona-opisowa – PZL Mielec
24 lutego 1991 roku Różnicowe stopy procentowe do akcji bojowych przystąpiły UH-60, tego dnia około 300 śmigłowców wzięło udział w desancie 101. Część z maszyn zaadaptowano do transportu piętnastu w pełni uzbrojonych żołnierzy. Debiutem bojowym dla śmigłowców UH-60A Black Hawk stała się inwazja na Grenadę w październiku 1983 roku.
Wykonują one akcje w momencie braku możliwości technicznych (m.in. z braku zasięgu) służb odpowiedzialnych za tego typu działania. Ostatecznie maszyna wodowała awaryjnie na morzu, z załogi zginął jeden ratowników. Dziewięć egzemplarzy UH-60 posiada na stanie Korpus Piechoty Morskiej, wszystkie maszyny wykonano w wariancie przeznaczonym do transportu ważnych osobistości – służą do przewozu prezydenta kraju oraz innych ważnych urzędników w rejonie Waszyngtonu oraz w czasie wizyt zagranicznych głowy państwa. XX wieku rząd Maroka zakupił dwa egzemplarze UH-60L Black Hawk, które dostarczono do Afryki w 1992 roku.
Dotychczas polskie siły zbrojne deklarowały, że chcą mieć maszynę jak najlepiej zastępującą radzieckie Mi-8/17, które są bardzo dużymi śmigłowcami średnimi. Wszystko jednak wskazuje na to, że polscy żołnierzy będą musieli przekonać się do mniejszych S-70i i dostosować się do nich. Jest też bardzo prawdopodobne, że MON zakupi inne śmigłowce, cięższej klasy, które lepiej będą odpowiadać możliwościom Mi-8/17. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, aby S-70i doposażyć zgodnie z oczekiwaniem polskiego wojska, choć będzie to oznaczało dodatkowe koszty i konieczność uzyskiwania pozwoleń od Amerykanów.
Śmigłowiec Sikorsky S-70 Black Hawk cz. I
Dodano również możliwość przenoszenia pocisków rakietowych AIM-92 Stinger i AGM-114 Hellfire. Zarówno wirnik główny, jak i ogonowy posiadają po cztery łopaty zdolne wytrzymać trafienie pociskiem kalibru 23 mm. Łopaty wirnika głównego wykonano z tytanu, pokrytego włóknem szklanym i wypełnionych kompozytem o strukturze plastra miodu. Wirnik ogonowy zbudowany z grafitowo-epoksydowych materiałów kompozytowych został zainstalowany pod kątem 20 stopni do pionu po prawej stronie płetwy ogonowej, tuż nad statecznikiem poziomym. Śmigłowiec UH-60A jest maszyną zbudowaną w konwencjonalnym układzie z jednym wirnikiem nośnym napędzanymi dwoma silnikami turbowałowymi General Electric T700-GE-700 o mocy 1560 KM (1165 kW) każdy i z wirnikiem ogonowym. Jednostki napędowe mogą pracować przez 30 minut przy całkowitym braku smarowania. Dodatkowo, między silnikami zainstalowano pomocniczą jednostkę mocy APU Solar T62T-40-1 o mocy 100 KM (75 kW), która jest wykorzystywana do wspomagania rozruchu silników głównych i jako źródło energii na ziemi.
Elbit Systems z umową na zestawy samoobrony DIRCM dla niemieckich A400M
Po dwudziestu latach eksploatacji Sikorsky rozpoczął prace nad drugą generacją „śmigłowca do wszystkiego” – S-70 Black Hawk. Owocem tego wysiłku były dwie wersje – UH-60M, zasadniczo produkowana na zlecenie amerykańskich sił zbrojnych oraz czysto eksportowa – S-70i Black Hawk International. Na bazie maszyny UH-60A zbudowano maszynę oznaczoną jako MH-60D podobnej do MH-60K, z sondą do tankowania w powietrzu, zmodyfikowanym uzbrojeniem, nowocześniejszą awioniką itd.
Wzrost zagrożenia ze strony karteli narkotykowych, chcących przejąć władzę w wybranych częściach kraju, spowodowały wzrost amerykańskiej pomocy wojskowej dla Meksyku. Dzięki temu w 2010 roku doszło do parafowania kontraktu na zakup kolejnych trzech egzemplarzy dla wojska (UH-60M) oraz odbioru trzech takich samych maszyn dla policji federalnej. Ten drugi użytkownik posiada łącznie dziesięć Black Hawków (7 UH-60L oraz 3 UH-60M). Kolejne egzemplarze trafią do tego kraju w kolejnych latach, co jest związane z ciągle trwającymi walkami oraz polityką promowania przez Waszyngton rodziny S-70.
Wydawnictwo WarBook poinformowało o premierze powieści Gracz – najnowszego, niepublikowanego do tej pory, piątego tomu kultowego cyklu Vesper Magdaleny Kozak. Zespół SprawdzaMY, założony przez Rafała Brzoskę, zgłosił kolejny pomysł w najnowszym pakiecie usprawnień – wprowadzenie zaświadczenia upoważniajacego do nabycia broni do aplikacji mObywatel. Stan szkolenia specjalistycznego w Siłach Zbrojnych cały czas pozostaje wyzwaniem. Wciąż w wielu aspektach brakuje odpowiedniego sprzętu i wyposażenia. Łopaty wirnika głównego i ogonowego z tolerancją balistyczną zapewniają dodatkowe bezpieczeństwo w przypadku uderzenia w przypadkowe przedmioty. Departament Sytuacji Nadzwyczajnych w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych Rumunii podpisał z PZL Mielec kontrakt na zakup dodatk…